De ontwikkeling van I Am Alive is - om het op zijn zachtst uit te drukken - een behoorlijk zware bevalling geweest voor producent Ubisoft. Het spel werd ruim drie jaar geleden aangekondigd en de releasedatum werd verschillende malen uitgesteld. Maar op 7 maart verschijnt 'ie eindelijk als game voor PlayStation Network en Xbox Live Arcade. Hoog tijd dus om de titel eens onder handen te nemen.

De game leidt ons naar de fictieve Amerikaanse stad Haventon die zwaar getroffen werd door de Apocalyps en er een jaar later nog steeds als één grote puinhoop bij ligt. Het merendeel van de mensheid is uitgeroeid, maar één man tracht te overleven tijdens de zoektocht naar zijn vermiste vrouw Julie en zijn dochter Mary. Jij neemt de rol van deze eenzaat aan en je beseft dat je een aartsmoeilijke opdracht voor ogen hebt. Je een weg murwen doorheen een met as bedekte stad, geplaagd door vijandig gespuis en voorzien van allerlei obstakels die je het onmogelijk maken om simpelweg van punt A naar punt B te lopen. Een leuk vooruitzicht is anders.

Kimmen en klauteren

I Am Alive durft buiten de lijntjes te kleuren. Dit merken we wanneer we de moeilijkheidsgraad van het spel kiezen. Je kan een keuze maken tussen Normal en Survivor, die we respectievelijk als normaal en uitdagend kunnen omschrijven. Wanneer je opteert voor de standaard moeilijkheidsgraad dan zal je tijdens de missies meer hulpmiddelen en munitie vinden. Bovendien krijg je ook, wanneer je bij een bepaalde actie sterft, drie herkansingen vanaf het laatste checkpoint.

Kies je voor de hoogste moeilijkheidsgraad dan word je tot het uiterste van je krachten gedreven om in de opdrachten te slagen. Dit door je bijvoorbeeld geen herkansingen meer te geven, waardoor je telkens vanaf het begin van elk hoofdstuk moet starten wanneer je het loodje legt. Tijdens onze speelsessie kozen we voor de Survivor-mode om echt dat I Am Alive-gevoel op te wekken.

I Am Alive is eerder een grauwe dan een kleurrijke titel. Hiermee tracht Ubisoft een bepaalde sfeer te creëren die nauw aansluit bij de gedachte van een verlaten stad die ondergedompeld is met as. Deze grauwe sfeer is aanwezig gedurende het ganse verhaal dat verteld wordt en wordt op sommige momenten zelfs nog dat tikkeltje meer in de verf gezet. Zo kwamen we tijdens een bepaalde missie in een asstorm terecht, als gevolg van een felle wind, waardoor de zichtbaarheid van het hoofdpersonage drastisch afnam.

Dit leidde ertoe dat we dichter bij de gebouwen moesten aanleunen om ons te kunnen oriënteren en dat we naar hoger gelegen plaatsen moesten klimmen om een beter zicht te krijgen over de straten van Haventon. Op grafisch gebied is duidelijk merkbaar dat I Am Alive oorspronkelijk bedoeld was om als "winkelgame" gelanceerd te worden. Zelden hebben we voor een PSN- of XBLA-titel zulke graphics kunnen beschouwen. Reken daarbij nog eens een ijzersterke muziekstijl en je weet meteen dat de sfeer in I Am Alive meer dan goed zit.